Dziennik migracji wewnętrznej

W styczniowym słońcu

2012-01-31T19:00:00.008Z

Reykjavík. Kościół Hallgrímskirkja i wody zatoki Faxaflói.

Osobliwy ale i niebrzydki gmach kościoła Háteigskirkja z 1965 roku oraz budynek Tækniskóli przy ulicy Háteigsvegur (po prawej). W tle majestatyczna i nie pozostawiająca obojętnym Esja.

W stronę półwyspu Reykjanes. Na horyzoncie charakterystyczny, stożkowaty kształt góry Keilir (379 m npm), której szczyt z uwagi na walory widokowe, bywa w okresie letnim częstym celem wędrówek.

Śnieg

2011-12-30T23:28:00.024Z

To był pierwszy taki grudzień na południu Islandii od wielu lat...

Prawdziwie zimowy, śnieżny i mroźny.

Z uwagi na ciepłe wody Golfsztromu opływające Islandię, zima ma tu raczej łagodny i jakby sinusoidalny przebieg. Temperatury oscylują w granicach kilku stopni w okolicy zera - śnieg bezustannie przeplata się z deszczem, gwałtowna odwilż ze ścinającym w mgnieniu oka wszelką wodę mrozem.

Ten grudzień był jednak inny. Śniegu wciąż przybywało, a mróz niekiedy sięgał nawet 20 stopni poniżej zera.

Brodząc w nim po dróżkach i bezdrożach z radością można było wpatrywać się w tę miękką i łagodną biel, przywołującą najlepsze wspomnienia szczenięcych lat...

... sanki na górkach pobliskiego lasku, radosne tarzanie się w śniegu, przemoczone spodnie, i buty schnące pod kaloryferem po powrocie do ciepłego domu...

Dzięki aurze zima stała się oczywista.

Wyraźna i widoczna, jak granica wody oddzielająca na czas przypływu latarnię morską od stałego lądu na półwyspie Seltjarnarnes...

Landmannalaugar

2011-11-28T19:58:00.026Z

Do Landmannalaugar dojechać można drogą F208 wiodącą z Hrauneyjarfoss lub drogą F225 prowadzącą obok wulkanu Hekla. Choć obie są niebrzydkie, ciekawszą i bardziej urozmaiconą wydaje mi się ta druga. Pierwszą od biedy pokonać można autem osobowym.
Na zdjęciu jezioro Frostastaðavatn, którego jadąc do Landmannalaugar nie sposób ominąć.

Widok na dolinę z niskich partii Bláhnúkur. W oddali baza noclegowa i pole namiotowe.

Podejście na wysoką na około 940 metrów npm. górę Bláhnúkur wydaje się nieco strome... choć dla uważnych wędrowców podobno całkowicie bezpieczne. Cała trasa ma niecałe 6 km długości i powinno się ją pokonać w ciągu około czterech godzin.

Landmannalaugar to wymarzone miejsce dla wielbicieli pieszych wędrówek i pięknych widoków. Wiedzie tędy kilka jednodniowych szlaków o różnym stopniu trudności - począwszy od Laugahraun - Grænagil (4,3 km w 2 godz.), a skończywszy na Vondugil - Frostastaðavatn (prawie 18 kilometrów wędrówki w czasie ośmiu godzin).

Najbardziej jednak znaną marszrutą jest Landmannalaugar - Þórsmörk. Laugavegur, tak się bowiem nazywa ten bodaj najczęściej odwiedzany szlak po islandzkim pustkowiu, ma 54 kilometry długości i pokonuje się go w czterech etapach z trzema noclegami w górskich schroniskach. Jako że priorytet mają wędrowcy z rezerwacją, by nie spędzić tych kilku nocy w śpiworze na polu lawy, warto zatroszczyć się o nocleg z wyprzedzeniem. Zainteresowanych spacerkiem odsyłam Tu.

Miejsca w chatach bazy turystycznej w Landmannalaugar również powinno się rezerwować, najlepiej kilka miesięcy przed sezonem. Nie jest to konieczne w przypadku pola namiotowego - tu zawsze znajdzie się miejsce :)

Po trudach wędrówki umęczone ciało pocieszyć można w cieplicowych sadzawkach zasilanych przez pobliskie źródła geotermalne. Wszystkim chętnym pragnącym odwiedzić Landmannalaugar polecam Tę Stronę.

Październik

2011-10-29T23:09:00.046Z

O tym że już po sezonie przekonać można się było przychodząc na upstrzony ptasimi odchodami skwer nad jeziorkiem Tjörnin.

Wszechobecne gęsi żerowały nawet na dotychczas ruchliwej ulicy Laekjargata...

Na początku października po raz pierwszy po wakacyjnej przerwie zebrał się islandzki parlament. Podobnie jak i w zeszłym roku przed budynkiem Althingu zgromadziła się także najbardziej niezadowolona i poszkodowana część islandzkiego społeczeństwa, aby przypomnieć o tym, że mimo dobrych wskaźników gospodarczych nie żyje się lepiej i że kryzys wciąż trwa...

Uczestniczka demonstracji ubrana w czarną folię, symbolizującą pewnie worek na zwłoki. Na plakacie do złudzenia przypominającym reklamę banku Landsbanki (to ten od afery Icesave), wykorzystując grę słów "banki-bani", zmieniono treść sloganu "Bank wszystkich obywateli" na "Śmierć wszystkich obywateli".

Jak widać chude lata nie dotknęły twórców graffiti, którego ekspansja w centrum stała się w ostatnim czasie więcej niż wyraźna...

W październiku 2011 obchodzono okrągłą, setną rocznicę powołania do życia Uniwersytetu Islandzkiego czyli Háskóli Íslands. Obchody w ramach międzynarodowej konferencji "Restoring Confidence in our Shared Future" uświetnił swoją osobą znany Kofi Annan.

Jak co roku świętowano także Súpudagur czyli dzień zupy mięsnej. Chętni ustawiali się w długich, mierzących nawet po kilkadziesiąt metrów kolejkach. Oczywiście nie wystarczyło dla wszystkich.

Dni płyną, ubywa światła. 29 października słońce podróżowało nad Reykjavikiem od godziny 9.01 do 17.03.

Życie towarzyskie i kulturalne w ścisłym centrum Reykjaviku kwitnie jednak bez względu na porę roku czy dnia. Na zdjęciu spotkanie członków nieznanego bliżej "Towarzystwa Parasoli".

Jeszcze kilka tygodni, a na jeziorku pojawią się być może łyżwiarze...

Tymczasem, choć liście w zasadzie opadły a jarzębinę pożerają już drozdy, można jeszcze sycić oczy barwą i światłem. Przynajmniej na fotografii :)

Sólheimajökull

2011-09-30T22:54:00.020Z

.Sólheimajökull jest jednym z języków Mýrdalsjökull, czwartego co do wielkości lodowca Islandii, pod którym znajduje się wulkan Katla. Od kilku miesięcy pod lodowcem systematycznie dochodzi do trzęsień ziemi świadczących o przemieszczaniu się magmy i prawdopodobnej, rychłej erupcji wulkanu.

Sólheimajökull latem jak widać nie prezentuje się zbyt apetycznie, ale można po nim pospacerować.

Raki, czekan i przewodnik dla amatorów mocniejszych wrażeń wydają się tu raczej niezbędne...

Zdjęcia tradycyjnie można powiększyć :)

Rocznica

2011-09-22T21:46:00.035Z

10 września 2011 roku lotnisko w Reykjaviku obchodziło 70-tą rocznicę swego istnienia. Miałem cichą nadzieję zobaczyć na zaplanowanym pokazie jakiegoś Messerschmitta albo Spitfire'a, ale niestety musiał mi wystarczyć ten marny Fieseler Fi 156 "Storch" (taki sam samolot brał udział w odbiciu Mussoliniego z niewoli w 1943 roku).

Na "air show" licznie zaprezentowali się Rosjanie, głównie w samolotach Jakowlewa. Na zdjęciu Jak-55 - sportowy samolot skonstruowany na początku lat osiemdziesiątych XX wieku.

Lekki akrobacyjny dwupłat Curtis Pitts.

Przyjmujące przeróżne formy latanie jest na Islandii bardzo popularne. Powszechnym jest widok małego samolotu, śmigłowca czy motolotni w porze letniej. Na pokazie więc nie zabrakło również spadochroniarzy i paralotni.

Jak-52 - podstawowy szkolny samolot lotnictwa radzieckiego końca lat 70-tych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku.

Na obchody przybyła nieliczna grupa weteranów z 269 dywizjonu RAF, który stacjonował na tym lotnisku od kwietnia 1941 roku do grudnia 1943. W tym czasie dywizjon 269 wykorzystując lekkie bombowce Locheed A-29 Hudson zajmował się głównie niszczeniem niemieckich U-Bootów operujących na Atlantyku.

Douglas DC-3, jeden z najpopularniejszych samolotów w historii transportu lotniczego (tu w barwach Swissair). Podczas II wojny światowej wiele z tych samolotów zostało wcielonych do sił powietrznych.

Curtis Pitts z bliska.

Islandzka straż przybrzeżna Landhelgigaeslan Islands i śmigłowiec Eurocopter AS 332 w akcji.

DC-3 w barwach islandzkich linii lotniczych Icelandair, latających na trasach międzynarodowych do dzisiaj.

W 2001 roku odbyło się referendum w sprawie przeniesienia lotniska poza granice miasta. Na jego mocy Reykjavíkurflugvöllur pozostaje w dotychczasowej lokalizacji do roku 2016. Obecnie lotnisko obsługuje wyłącznie loty krajowe oraz na Grenlandię i Wyspy Owcze.

Skógafoss

2011-08-05T00:22:00.010Z

Wodospad Skógafoss - jedna z większych, przydrożnych atrakcji południowej Islandii.

Według legendy za wysoką na sześćdziesiąt metrów ścianą wody ma się znajdować jaskinia, w której Þrasi Þórólfsson, jeden z pierwszych wikińskich osadników ukrył wiele setek lat temu swój skarb.

Prowadząca w górę wodospadu ścieżka to początek szlaku wiodącego między lodowcami Eyjafjallajökull i Mýrdalsjökull do Þórsmörk.

Dyrhólaey

2011-07-31T03:08:00.020Z

Dyrhólaey to niewielki, wysoki na 110 metrów, płaski, skalisty półwysep z charakterystycznym cyplem, uważanym również przez niektóre źródła za najbardziej wysunięty na południe kraniec Islandii.

Na szacowanym na około 80 000 lat płaskowyżu stoi trzypiętrowa latarnia morska z 1927 roku. Zamieszkujący ją latarnik miał także początkowo utrzymywać tutaj pastwiska i stodoły, gdzie hodował owce.

Z Dyrhólaey przy dobrej pogodzie można podziwiać majestat pobliskiego lodowca Mýrdalsjökull, a także... czysto teoretycznie, potencjalną erupcję wulkanu Katla. Oczywiście przy założeniu, że będzie wiało w odpowiednią stronę :)

Nazwa Dyrhólaey jest zlepkiem słów: drzwi, otwór i wyspa... Przez chwilę miałem pokusę na jakiś polski odpowiednik, ale jednak się nie odważę :)

Obszar półwyspu i pobliskich klifów jest rezerwatem przyrody, na terenie którego gniazdują w okresie lęgowym tysiące ptaków. Za widocznym na horyzoncie charakterystycznym "trójzębem" znajduje się miejscowość Vik.

Takie chwile jak ta należą tu do rzadkości. Normalnie nikt przy zdrowych zmysłach, przy wiejącym zazwyczaj bardzo silnym wietrze, nie odważyłby się wejść na ten mimo wszystko niezbyt szeroki cypel.

Ach... zaprawdę zacny to widok...

... nic tylko patrzeć... i patrzeć...

Niestety nie wiedzieć czemu w tym roku na tętniącym zazwyczaj życiem pobliskim klifie, ptaki można było liczyć na palcach... Może to za sprawą majowej erupcji Grimsvötn, z ktorej popiół zwiewało właśnie w tę stronę. Kto wie...

Chętnych do rzucenia okiem na maskonury zamieszkujące to urocze miejsce latem zapraszam TU.

Wszystkie zdjęcia tradycyjnie można powiększyć :)

Dyskretny urok lata

2011-06-28T21:40:00.026Z

W pierwszych dniach czerwca nad jeziorkiem Tjörnin w Reykjaviku...

... nareszcie można było popatrzeć na soczystą zieleń i słońce.

W dniu odzyskania niepodległości, 17 czerwca tradycyjnie manifestowała się duma narodowa... Choć zastanawia, czy prócz tego dnia islandzcy skauci przejawiają jeszcze jakąś aktywność...

Nad pięknym wyobrażeniem Ingólfura Arnarssona zagościł błękit...

... a obok jeszcze ciepłej, oddanej do użytku w maju Harpy - nowoczesnego i ekstrawaganckiego budynku ze szkła mieszczącego sale koncertowe i konferencyjne - zaczęto budować pięciogwiazdkowy hotel. Nic dziwnego, iż wielu obserwatorów już odtrąbiło w europejskiej prasie zakończenie islandzkiego kryzysu.

Dwie ślicznie odrestaurowane Kaspryby w porcie zdają się jednak sugerować coś zupełnie innego. Od miesięcy niezmiennie, jedna przy drugiej... wciąż w tym samym miejscu...

Ulica Frakkastigur z urzekającym jak fototapeta widokiem na Atlantyk, góry i śnieg...

... którego nadmiar w interiorze wyjątkowo długo uniemożliwiał w tym roku otwarcie górskich dróg.

Lecz dzięki temu też wodospad Barnafoss dłużej jaśnieć mógł pełnią swej krasy.

Zieleń traw, błękit nieba i kwiecie przed kościołem w Hvalsnes, jak coraz bliższy i wyraźniejszy głos: tak, oto nareszcie zaczyna się lato...

Wszystkie zdjęcia pochodzą z czerwca 2011.

Grimsvötn

2011-05-25T22:03:00.015Z

Niedziela, 22 maja 2011. Okolice godziny 19-tej na tarasie punktu widokowego Perlan. Pył z oddalonego o ok. 400 kilometrów wulkanu Grimsvötn w ciągu niecałej doby dotarł do Reykjaviku.

Ilość popiołu wyrzucona przez Grimsvötn w ciągu pierwszych dwudziestu kilku godzin dorównuje 40 dniom ubiegłorocznej erupcji Eyjafjallajökull. Niestety znów nie było mi dane obserwowanie pierwszych chwil aktywności wulkanu z bliska... choć muszę przyznać że tym razem naprawdę niewiele brakowało...

Wulkan przebudził się po siedmiu latach strzelając w niebo słupem pary i popiołów na wysokość 25 kilometrów. (fot. visir.is)

Według znawców tematu najprawdopodobniej była to najsilniejsza erupcja tego wulkanu od 1823 roku. (fot. visir.is)

Okolice Kirkjubæjarklaustur. Zdjęcie wykonano w dzień - gdzieś tam, wysoko ponad warstwą nieprzeniknionej czerni popiołów, świeci słońce... (fot. Vilhelm Gunnarsson/visir.is)

Ludzie z zagrożonych farm i miejscowości zostali ewakuowani. Wiele zwierząt jednak nie przetrwało kataklizmu. W wyniku erupcji wulkanu szczelinowego Laki w 1783-84 w podobnych okolicznościach zginęło 70 procent wszystkich zwierząt hodowlanych. W konsekwencji tego jedna czwarta ludności Islandii umarła wówczas śmiercią głodową. (fot. Vilhelm Gunnarsson/visir.is)

Lodowiec Vatnajökull i Grimsvötn w pełnej krasie czyli nieodparty wdzięk wyprawy w nieznane. Może powiedzie się następnym razem... (fot. Jón Ólafur Magnússon/visir.is)

To i owo z szuflady

2011-05-05T11:58:00.017Z

Jeden z architektonicznych symboli Reykjaviku - kościół Hallgrímskirkja. Ta 75 metrowa budowla, nosząca imię XVII-wiecznego islandzkiego duchownego i poety Hallgrímura Péturssona, uważana jest za najsłynniejsze dzieło Guðjóna Samúelssona. Zaprojektowany w 1936 roku kościół wznoszono w latach 1945 -1986. Przed budynkiem pomnik dumnie kroczącego Leifura Eirikssona (975 -1020), który wg Sagi Eryka Rudego ok. 1000 roku miał dotrzeć do brzegów Ameryki.

Krajobraz po erupcji Eyjafjallajökull. W widocznym na drugim planie kilkunastometrowym zagłębieniu jeszcze do niedawna znajdowało się małe lodowcowe jezioro... Zostało zmiecione przez powódź glacjalną (isl. jökulhlaup) w pierwszych godzinach aktywności wulkanu 14 kwietnia 2010 roku.

Bláa Lónið czyli Błękitna Laguna. W oddali elektrownia geotermalna, mimowolny twórca tego uroczego zakątka i kopalni pieniędzy zarazem, jaką jest pobliskie kąpielisko. Wodzie i białemu szlamowi, na bazie których stworzono również serię oryginalnych kosmetyków, przypisywane są właściwości lecznicze.

Riolitowe wzgórza w dolinie Landmannalaugar widziane z okolic bazy turystycznej, będącej punktem wypadowym dla miłośników pieszych wędrówek. Najdłuższą trasę do położonej pomiędzy lodowcami Tindfjallajökull i Eyjafjallajökull doliny Þórsmörk, wprawieni piechurzy powinni pokonać w ciągu pięciu dni.

Landmannalaugar. Strudzeni wędrowcy odpoczną w cieplicowej sadzawce zasilanej przez licznie występujące w tym rejonie źródła geotermalne.

Oko Saurona i Święty Graal

2011-04-18T23:22:00.013Z

Jedna z licznych instalacji przy ulicy Laugarnestangi w Reykjaviku przed domem należącym do znanego islandzkiego reżysera Hrafna Gunnlaugssona.

Ten żelazny strażnik to ledwie preludium do tego co można zobaczyć wchodząc na teren tego absolutnie osobliwego, i nie pozostawiającego obojętnym, domostwa...

Więcej już wkrótce.

Zdjęcia można powiększyć. Widać więcej i lepiej :)

Banga Bunga! Bárðarbunga!

2011-04-04T21:11:00.017Z

W sobotę dzwoni do mnie przyjaciel z pięknej i niezapomnianej Ojczyzny:
- Chciałem się pożegnać - mówi - Podobno wkrótce ma was popiół zasypać...
- Jak to? - pytam zdziwiony - Popiół? Nic nie wiem.
- A co wy tam na tej Islandii w ogóle wiecie? Masz tu, poczytaj...

No to klikam: "Może być gorszy od Eyjafjoella. Naukowcy ostrzegają przed Bardabunga". Klik: "Eyjafjoell uśpiony, ale zaczyna dymić Bardarbunga". Link za linkiem: "Islandia: Wybuch wulkanu Bardarbunga może sparaliżować ruch lotniczy w Europie", Klik, klik: "Uaktywnił się wulkan na Islandii. Ciśnienie lawy rośnie". Wszystkie newsy dzisiejsze, z drugiego kwietnia 2011. Większość przyozdobiona fotosem dymiącego wulkanu. Największe, polskie dzienniki.

- No tak! - pomyślałem sobie wychodząc przed dom po gazetę - Pięknie! Znowu się zaczyna beze mnie...

Jednak w sobotnio-niedzielnym wydaniu Fréttablaðið nic nie znajduję. W piątkowym i czwartkowym również. Uporczywie szukam jednak dalej...

News okazuje się mocno już nieświeżym, odgrzanym kotletem z lutego (sic!). Wtedy to właśnie doszło do kilku mniejszych trzęsień ziemi pod lodowcem Vatnajökull, gdzie znajduje się wulkan Bárðarbunga. Z tego również czasu pochodzą ostatnie informacje z islandzkich serwisów internetowych, dotyczące potencjalnej erupcji wulkanu. Owszem, wczytując się głębiej w teksty zamieszczone w polskiej prasie, można dowiedzieć się prawdy, że do wybuchu może dopiero dojść i że może być on silniejszy od zeszłorocznej erupcji Eyjafjallajökull... może. Nagłówki i zdjęcia sugerują jednak coś zupełnie innego: Już się zaczęło. Znowu będą problemy z lataniem...

I jak tu wierzyć prasie?

Jak oka mgnienie

2011-03-31T01:02:00.021Z

Zima nadchodziła długo. Ociągała się, zawracała, trochę jakby znudzona i zmęczona sobą w tym roku.

Przybyła późno i tylko na chwilkę, na każdym niemal kroku skąpiąc pełni swych wdzięków.

Reykjavik z zazdrością i żalem mógł patrzeć tylko, jak lepią wielkie śnieżne bałwany w dalekiej i mroźnej Unii Europejskiej.

Zadymki na drogach były naprawdę liche. Odbijały tylko echo prawdziwych, wielkich zamieci sprzed lat.

Niezmienny pozostawał jednak brak szacunku do łatwo dostępnej i taniej wody. Na zdjęciu tradycyjne, codzienne spłukiwanie asfaltu wrzątkiem przed jedną z licznych firm oprawiających rybę.

Na największym i najbardziej znanym kąpielisku termalnym o wdzięcznej nazwie Bláa Lónið również dawało się odczuć wyraźny niedosyt. Włosy nijak nie chciały podczas kąpieli zamarzać...

Mimo wszystko jednak zima potrafiła zaczarować. Tym razem subtelnie, w ciepłych promieniach zachodzącego słońca...

Teraz śnieg leży już tylko w wysokich górach, a kalendarzowe lato bieży coraz to żwawszym krokiem. W przydomowych ogródkach podobno już zakwitły krokusy...

Wybrane zdjęcia tradycyjnie można powiększać :)

Lekcja islandzkiego

2011-03-28T20:37:00.007Z

Karl Smári Hreinsson i jego uczniowie z Ugandy, dla których język islandzki ze swą zawiłą gramatyką i jeszcze trudniejszą chyba wymową, musi stanowić nie lada wyzwanie. Coraz częściej jednak jego znajomość staje się dla wielu imigrantów kluczem do poprawienia standardu życia czy pozostania na Islandii w ogóle.

To i owo z szuflady

2011-02-28T00:05:00.011Z

Niewielkie jezioro Grænavatn położone w pobliżu obszaru geotermalnego Krýsuvík to najprawdopodobniej liczący ponad 10 tysięcy lat wulkaniczny krater.

Krýsuvík jest terenem bardzo aktywnym sejsmicznie. Ostatniej nocy naliczono tu ponad 200 wstrząsów dochodzących do 3,7 w skali Richtera.

Stary most na rzece Hvítá. Zmierzch na granicy interioru.

Gorące źródła z elektrownią geotermalną w tle. Półwysep Reykjanes.

Dzikie gęsi. Seltjarnarnes.

Vestfirðir - wspomnienie lata

2011-01-13T22:13:00.036Z

Najprawdziwsza biała plaża z widokiem na kąpiące się dzieci w zatoce Breiðafjörður. Jak na Islandię to bardzo rzadki obrazek, nawet latem.

Wiatr i rdza. Okolice Patreksfjörður.

Bíldudalur - jedna z większych miejscowości na obszarze Fiordów Zachodnich. Obecnie liczy około 170 mieszkańców.

Kleifabúi - kamienny człowiek wzniesiony w 1947 roku w górach Kleifaheiði przez budowniczych lokalnej drogi. Najbardziej wyrafinowana forma przydrożnego kamiennego kopca, jaką dotychczas na Islandii widziałem.

Droga przez Vestfirðir- długa, wyboista, kręta... i niekiedy naprawdę niebezpieczna.

Látrabjarg - najbardziej na zachód wysunięty kraniec Europy. W wysokiej na prawie 500 metrów ścianie 14-sto kilometrowego klifu gniazdują miliony ptaków.

Nurzyki, maskonury, alki... no i oczywiście mewy.

Specjalne znaki drogowe informują o zasięgu telefonii komórkowej. W rzeczywistości nie ogranicza się on wyłącznie do oznaczonych stref. Bywa, że zadzwonić można również z niektórych zakątków interioru.

Na jednej z wielu opuszczonych farm...

Malowniczy Dynjandi - największy wodospad Fiordów Zachodnich.

Hrafnseyri. Miejsce urodzin Jóna Sigurðssona - islandzkiego patrioty, naukowca i działacza niepodległościowego. To właśnie w 133 rocznicę jego narodzin 17 czerwca 1944 roku Islandia proklamowała swą niepodległość.

Wszechobecny bezruch i cisza.

Wjazd do tunelu łączącego Ísafjörður, Flateyri i Suðureyri. Do 1995 roku przez większą część zimy społeczności tych dwóch ostatnich osad rybackich skazane były na niemal całkowitą izolację.

9120 metrów drogi wyciętej w bazalcie. Jej trzykilometrowy odcinek wiodący od podziemnego skrzyżowania do Suðureyri ma szerokość ledwie jednego samochodu i mijanki w wykutych zatoczkach co kilkaset metrów. Niezapomniane przeżycie.

Przedpołudnie na rynku w Ísafjörður. To największe, liczące ok. 4000 mieszkańców miasto Fiordów Zachodnich, prawa miejskie otrzymało w 1786 roku.

Dom w Ísafjörður. I tutaj czas zwalnia tak, jakby się chciał zatrzymać...

Okolice Ögur.

Hornstranðir - północno-zachodnia część Vestfirðir z lodowcem Drangajökull. Ludzie, którzy próbowali się tu osiedlić, wynieśli się stąd na dobre w latach 50-tych XX wieku. Dziś to dzikie pustkowie, po którym można się przemieszczać już tylko na piechotę.

Wszystkie zdjęcia można powiększyć :)

Zamiast fajerwerków

2011-01-10T21:14:00.004Z

Niewiele brakowało, a naprawdę nie było by na co patrzeć...

Na początku XX wieku bezduszni brytyjscy deweloperzy planowali zamienić to urocze miejsce w zbiornik retencyjny i tamę na potrzeby mającej powstać elektrowni wodnej. Jednak dzięki uporowi córki właściciela terenu Sigríður Tómasdóttir (1874 - 1957), która przez wiele lat odpierała ataki namolnych inwestorów m.in. maszerując boso do Reykjaviku z petycją do rządu czy też grożąc samobójczą śmiercią w odmętach rzeki Hvítá, udało się ocalić Gullfoss - obecnie jeden z najbardziej malowniczych i popularnych wodospadów Islandii.

Sigríður stoczyła wiele potyczek, nierzadko przegranych, ale całą batalię wygrała. Takiego właśnie zdecydowania, konsekwencji w dążeniu do celu, no i z pewnością również pewnej dozy szczęścia, życzyłbym w Nowym Roku sobie, jak i wszystkim czytelnikom tego bloga :)

Pieczyste ubogich

2010-12-28T00:14:00.011Z

Rjupa czyli inaczej pardwa była najczęściej podawanym bożonarodzeniowym daniem w domach tych, których nie było stać na baraninę czy koninę. Dziś jest mięsem raczej ekskluzywnym, jakie znaleźć można na półkach lepszych sklepów gdzieś pomiędzy kangurem a zebrą...

Na ogół wyluzowana i nie przejmująca się zbytnio ludzką obecnością, powinna być dla potencjalnego smakosza-amatora raczej łatwym łupem. Polecam :)

Reykjavík o zmierzchu

2010-11-27T18:33:00.018Z

Nad panoramą miasta góruje 75 metrowa wieża kościoła Hallgrímskirkja - najwyższego i zarazem najdłużej wznoszonego (1945 - 1986) budynku Reykjavíku. Światełka w oddali to położone za fiordem Hvalfjörður miasteczko Akranes, do którego można dotrzeć na skróty sześciokilometrowym, podmorskim tunelem.

Jeden z licznych obiektów, położonego w pobliżu krajowego portu lotniczego, stołecznego uniwersytetu Háskóli Íslands. Na horyzoncie huta aluminium w Straumsvík i stożek wygasłego wulkanu Kellir.

Zdjęcia tradycyjnie można powiększyć :)

Dynjandi

2010-11-09T22:44:00.008Z

Dynjandi, nazywany również Fjallafoss, jest czwartym co do wielkości wodospadem Islandii, a jednocześnie największym na obszarze Fiordów Zachodnich.

Stumetrowa ściana wody niemal pozwala się dotknąć...

... i po pokonaniu kilku mniejszych kaskad z wdziękiem uchodzi przez Arnarfjordur do Morza Grenlandzkiego.

Ps. Pod wodospadem można spędzić niezapomnianą noc na bezpłatnym polu namiotowym.

Chłód

2010-10-25T22:53:00.008Z

Pierwszy śnieg. Krajowa jedynka w górach na wschód od Reykjaviku.

W późnym słońcu niedzielnego popołudnia. Bezlistna jarzębina w Garðabær.

Na Austurvöllur po dwóch latach znów pojawił się gniewny tłum. Okno w budynku parlamentu.

Djúpavík

2010-07-25T16:48:00.012Z

Droga w kierunku Hornstrandir. Ta opuszczona przez ludzi część Fiordów Zachodnich znana jest z dużych ilości wyrzucanego na brzeg drewna.

Niebrzydki widok na zatokę Veiðileisa...

Nisko sunące obłoki i Morze Grenlandzkie w oddali.

Djúpavík. Porzucona baza połowu i przetwórstwa śledzi.

Teraz mieszkają tu w sezonie jedynie nieliczni letnicy...

Kjölur

2010-07-20T19:07:00.023Z

Kjölur - druga co do długości górska droga Islandii łączy przecinając interior północ z południem.

Droga ta była znana najprawdopodobniej już pierwszym osadnikom.

Trakt wiedzie pomiędzy lodowcami Langjökull i Hofsjökull. Wprawne oko bez trudu powinno dostrzec ten pierwszy na zdjęciu.

Przemieszczenie się z okolic wodospadu Gullfoss do doliny Blöndudalur (ca. 200 km) zajmuje około pięć godzin.

Kamienny kopiec - stały i wszechobecny element islandzkiego pejzażu. W ten przedstawiony na fotografii włożono naprawdę dużo pracy. Zazwyczaj nie są one aż tak okazałe.

Hveravellir - geotermalna oaza pośrodku kamiennej pustyni.

Wytrącający się z wody krzem pokrywa dno tego gorącego strumienia niczym wannę emalia.

W XVIII stuleciu...

... oaza stała się osadą banitów.

Jedna z cieplic nosi imię legendarnego Fjalla Eyvindura, który wraz z Hallą Jónsdóttir miał jako pierwszy zasiedlić to miejsce.

Obecnie znajduje się tu kemping z sadzawką, w której można ogrzać się, wypocząć i zregenerować siły...

... przed dalszą podróżą.

Eru beltin spennt?

2010-07-06T22:57:00.010Z

Pasy zapięte? Aktualizowana tablica przy drodze krajowej nr 1 na bieżąco informuje o ilości ofiar śmiertelnych w wypadkach samochodowych. Na islandzkich drogach co roku ginie kilkanaście osób.

Tym razem wszystko zakończyło się szczęśliwie... Przy większej prędkości bliski kontakt z tą porośniętą mchem lawa mógłby znaleźć tragiczny finał. Zdecydowana większość Islandczyków, również dzięki bardzo wysokim mandatom, nie przekracza maksymalnej dozwolonej szybkości 90 km/godzinę.

Krajobraz po erupcji

2010-06-16T22:54:00.015Z

Jedno z licznych gospodarstw w bezpośrednim sąsiedztwie Eyjafjallajökull...

... i porzucony w pośpiechu samochodzik zabawka mający podkreślać grozę jego wysiedlenia.

Ostatnie obłoki pary nad zamierającym wulkanem...

i długa droga wśród nieskazitelnej czerni pastwisk...

Kamienie, trawa... popiół okrywa tu wszystko z niebywałą precyzją.

Kolejna opuszczona farma...

Mimo odmienności wszystko takie zwyczajne, nawet jakby nieco rozczarowujące brakiem spektakularności. Nie takie jak wyczekiwany obraz zasypanej po racice zaczadzonej owcy... Niestety pozostaje zadowolić się tą lichą, starą czaszką...

... miłymi wspomnieniami i zapowiedzią przebudzenia Katli, która jeśli wierzyć temu co powiedział niedawno prezydent tego pięknego kraju, na pewno nikogo nie rozczaruje... :)

Zdjęcia okolic wulkanu zrobiłem 23 maja 2010 roku. Panorama Reykjaviku z obiektem westchnień pochodzi z soboty 15 maja.

Północ na pastwisku w Árnes

2010-06-06T23:04:00.009Z

Konie z Hafnarfjörður

2010-06-02T22:41:00.006Z

Dwugłowa owca i wypchany pies

2010-05-16T22:51:00.006Z

.Tak zachęca do zakupu sweterka witryna jednego z licznych w Reykjaviku sklepów z pamiątkami z Islandii.

Prócz sympatycznego pieska do zrobienia zakupów zapraszają również wypchane mewy, maskonury, sporych rozmiarów baran i kot.

Jeśli sklep ma szansę na to by zostać biznesem wielopokoleniowym, nowe wzory swetrów i kamizelek powinny prezentować truchła jego założycieli. Sądzę, że dopiero to byłoby strzałem w przysłowiową dziesiątkę.

Hraunfossar i Barnafoss

2010-05-05T22:46:00.014Z

.Hraunfossar. Ponad sto kaskad przesączających się przez zakrzepłą lawę wąwozu rzeki Hvítá na długości około 700 metrów. Wody Hraunfossar przedostają się przez porowatą strukturę lawy z położonej wyżej odnogi tej samej "białej rzeki". Całość malownicza latem...

... a i zimą również niebrzydka.

Barnafoss czyli w dosłownym tłumaczeniu " wodospad dzieci". Związany z niewesołą historią opowiedzianą w jednej z sag, dotyczącą utonięcia dzieci z pobliskiej farmy Hraunás w wigilię Bożego Narodzenia.

Dzięki większej ilości wody tworzącej dodatkowe kaskady wodospad zdecydowanie korzystniej wygląda latem.

Miętowe wody rzeki Hvítá urzekają i uwodzą w tym miejscu zawsze i bez względu na porę roku.

Zdjęcia tradycyjnie dostępne w większym formacie :)

Popiół

2010-05-03T21:04:00.016Z

Załatany odcinek drogi zerwanej przez powódź glacjalną w pierwszym dniu erupcji. W oddali wodospad Seljalandsfoss.

Wulkan przygasa. Do opuszczonych w czasie jego największej aktywności farm...

... i pastwisk...

... pokrytych wielocentymetrową warstwą popiołu...

... powoli wraca życie.

Podobny temu krajobraz rozciąga się na przestrzeni kilkudziesięciu kilometrów na południe od Eyjafjallajökull, niemalże aż do miejscowości Vik.

Zdjęcia zrobiłem w sobotę, 24 kwietnia 2010. Wszystkie tradycyjnie do powiększenia na życzenie kliknięciem :)

Mimo iż ilości wyrzucanego popiołu mogły się wydawać śladowe, to jego wszechobecność i wyjątkowo silny wiatr sprawiały, że błyskawicznie przedostawał się do ust i oczu, tak że poza autem udawało mi się przebywać zaledwie kilka minut. Większość mijanych po drodze farmerów wciąż używała masek przeciwpyłowych.

Wulkan pod Eyjafjallajökull

2010-04-20T21:28:00.037Z

.
14 kwietnia 2010 roku o 6.30 rano przebudzony po prawie dwóch stuleciach wulkan pod lodowcem Eyjafjallajökull zaczął oddychać pełną piersią. Przez szczelinę o długości ok. 2 km buchnęła para i gorący popiół, którego słup w pierwszej fazie erupcji osiągnął wysokość ponad 8000 metrów. Jako, że eksplozja miała miejsce pod lodowcem, to już po kilku godzinach doprowadziła do gwałtownej powodzi, która przerwała w kilku miejscach drogę krajową nr 1 - główny trakt komunikacyjny opasujący Islandię.

Cztery płomyczki przedstawiają ostatnią erupcję, żółte maźnięcie pomiędzy lodowcami oznacza miejsce pierwszej, do której doszło w marcu. Na niebiesko zaznaczono trasy przejścia powodzi glacjalnej, wdzięcznie nazwanej po islandzku - Jökulhlaup. Mapka: Fréttablaðið

Jak już wiadomo, szczęśliwym zrządzeniem losu większość materiału piroklastycznego wyrzuconego przez wulkan oddaliła się na południe, w kierunku Europy.

Od kilku dni wulkan wyraźnie zwolnił i najprawdopodobniej wyrzuca już tylko lawę. Oczywiście nie oznacza to końca erupcji pod Eyjafjallajökull, która ostatnim razem trwała prawie dwa lata. Więcej, część specjalistów przypuszcza, że to dopiero preludium do eksplozji dużo większej i groźniejszej Katli, znajdującej się pod sąsiednim lodowcem Mýrdalsjökull.

Naczynia połączone - tegoroczne erupcje i Katla. Źrodło: Fréttablaðið

Zamieszczone poniżej zdjęcia, za wyjątkiem pierwszego, pochodzą z niedzieli 18-go kwietnia.

Późne sobotnie popołudnie w okolicach Eyrarbakki. Wulkan widziany z odległości około 70 kilometrów.

Plac przed hotelem Rangá. Śmigłowiec BWH gotowy na przyjęcie kolejnych pasażerów z apetytem na wulkan z lotu ptaka.

Hvollsvöllur. Zazwyczaj nieodwiedzane wzgórze za kościołem nagle zamieniło się w ruchliwy punkt...

...z niebanalnym widokiem...

...na którego tle uwiecznić tego dnia zapragnęło się wielu.

Land Cruiser służb ratowniczych blokuje drogę na Þórsmörk. Przepuszczane są tylko auta właścicieli okolicznych farm...

...które nie musiały zostać wysiedlone.

Pora wracać... I raczej nie jest to pożegnanie...

Tradycyjnie - wszystkie fotografie można powiększyć kliknięciem :)

Róże i kurz

2010-04-20T20:57:00.007Z

, .

Islandzki salon w jednym z mieszkań w Reykjaviku. Czas jakby stał w miejscu - brakowało tylko ściennego kalendarza otwartego na karcie: kwiecień 1972.

Daleko od wulkanu

2010-03-22T22:53:00.018Z

W nocy z 20 na 21 marca br. po 187 latach uśpienia odżył wulkan przy lodowcu Eyjafjallajökull. W nadziei, iż uda mi się zobaczyć to wydarzenie z bliska, nie bacząc na policyjne blokady udałem się w kierunku Hvollsvöllur.

Hvollsvöllur wczesnym niedzielnym popołudniem 21 go marca 2010. Spokojne i senne jak zwykle...

Zamknięta droga do Þórsmörk. Obłok pary i popiołu wyłaniający się zza wzgórz był dla mnie w tym dniu jedynym, choć na pierwszy rzut oka wcale nie oczywistym, świadectwem obecności aktywnego wulkanu.

Podnóże Eyjafjallajökull. Gromadzące się auta zdawały się potwierdzać, iż znajduję się w odpowiednim miejscu...

... choć oczom ku rozczarowaniu ukazywały się jedynie gęstniejące, czarne chmury.

Widok ekipy radiowo telewizyjnej państwowej stacji RUV przygotowującej się do nadania materiału, dawał iluzoryczne wrażenie przebywania w centrum wydarzeń.

Iluzoryczne bowiem nie był mi dany ten upragniony widok... (Wulkan w pierwszych godzinach aktywności z lotu ptaka. Fot: mbl.is)

PS. W trzecim tygodniu erupcji pielgrzymki do podnóża wulkanu, zarówno piesze jak i te zmotoryzowane, są już w pełnym rozkwicie... tak więc, jak mniemam i na co mam wielką nadzieję, autorskie zdjęcia są tylko kwestią czasu. Tymczasem polecam kilka fotografii szczęśliwców, którzy byli tam przede mną.

Fot. Þórstein Jónsson

Fot. Helga Margrét

Fot. Ovarati2 (flickr)

Fot. jw.

Wulkan na żywo (jakość obrazu zmienna - zależnie od pogody)
http://eldgos.mila.is/eyjafjallajokull-fra-valahnjuk/

Glymur

2010-02-28T19:54:00.029Z

Brzozy i kwitnący łubin w dolinie Kálfadalur. Urocze widoki i niekwestionowany czar tego miejsca po wielokroć wynagradzają mozół wspinaczki.

Glymur - najwyższy wodospad Islandii w nie całej okazałości. Niestety ujęcie wszystkich 198 metrów jego wysokości nie było z tej perspektywy możliwe... By mieć jakieś wyobrażenie wielkości z jaką ma się tutaj do czynienia, polecam powiększenie zdjęcia kliknięciem i odnalezienie dwóch postaci znajdujących się w jego prawym górnym rogu :)

Fragment kaskady. W tle ściana kanionu i liczne gniazda mew.

Dolina Kálfadalur, wijąca się Botnsá i wody Hvalfjörður na horyzoncie. Spojrzenie z wysokości około ośmiuset metrów n.p.m.

Wszystkie zdjęcia pochodzą z czerwca 2009.

Don Djammstaff

2010-02-09T21:48:00.038Z

Prawie dwugodzinne przedstawienie operowe przygotowane przez studentów Akademii Śpiewu w Reykjaviku, w którym fabularnym pretekstem do połączenia Wagnera z Bizetem, Mozarta z Händlem czy Czajkowskiego z Verdim staje się opowieść o pewnym wampirze imieniem Don Djammstaff. Rzecz bez głębszego przesłania acz przedstawiona z wdziękiem, dała się słuchać i oglądać z przyjemnością, mimo instrumentarium ograniczonego do absolutnego minimum czyli jednego fortepianu, na którym zagrała Hrönn Þráinsdóttir. Całość pod muzycznym kierownictwem Garðara Cortesa wyreżyserowała Sibille Köll. Zdjęcia zrobiłem podczas drugiego i zarazem ostatniego spektaklu, który odbył się w więcej niż kameralnej Íslenska Óperan w sobotę 6-go lutego 2010 roku.

Tercet z opery "Carmen" Bizeta. Na drugim planie tytułowa Carmen (Þorgerður Lilja Björnsdóttir) i atakujący ją Il Commendatore (Bragi Jónsson).

Ásdís Björg Gestsdóttir jako Frasquita oraz Una Dóra Þorbjörnsdóttir w roli Mercedes.

Otto Nicolai - "Die lustigen Weiber von Windsor". Frau Reich (Karin Bjorg Þorbjörnsdóttir) z kwieciem we włosach oraz Frau Fluth (Vala S. Guðmundsdóttir Yates) na drugim planie.

Od lewej: Björg Pétursdóttir (Filipiewna) i Magdalena Kullas (Łarina). "Eugeniusz Oniegin" Czajkowskiego.

Bald prangt den Morgen zu verkünden... W białej sukni Fjóla Kristín Bragadóttir jako Pamina - "Czarodziejski flet" Mozarta.

Cwał Walkirii czyli listy miłosne Don Djammstaffa podarte na strzępy... Richard Wagner, "Die Walküre".

María Vigdís Kjartansdóttir jako wampirzyca Aletta. Georg Friedrich Händel, "Alcina"

Andri Björn Róbertsson jako Don Djammstaff. "Don Giovanni" Mozarta.

"Wesołe kumoszki z Windsoru" po raz drugi czyli wielki finał zwieńczony szczęśliwym nowonarodzeniem Djammstaffa.

Szatnia w czasie antraktu - Don Djammstaff z bliska zupełnie jak martwy.

Wszystkie zdjęcia tradycyjnie do powiększenia kliknięciem :)

Taniec o zachodzie słońca

2010-01-31T18:42:00.008Z

. "Taniec" w promieniach zachodzącego styczniowego słońca - dziełko Torbjorg Pálsdóttir z 1970 roku. Perlan, Reykjavik.

Półwysep Snæfellsnes

2010-01-11T20:38:00.036Z

Zamieszczone poniżej zdjęcia zostały wykonane w czerwcu 2009. Oczywiście nie są pełnym obrazem Snæfellsnes, choć znalazły się na nich najważniejsze i charakterystyczne dla półwyspu miejsca...

Majestatyczne kolumny bazaltowe w Gerðuberg.

Jeden z niezliczonych na Snæfellsnes wulkanicznych kraterów.

Słynąca ze źródeł naturalnie gazowanej wody mineralnej farma Olkelda...

... i relaksujące się wśród traw islandzkie kuce.

Okazała szczelina skalna z przepływającym strumieniem wód glacjalnych...

...i widziane z jej wnętrza białe plaże Snaefellsnes.

Hellnar. Sceny niczym z Hitchcocka- setki rybitw popielatych zaciekle bronią swych gniazd. Ataki nie są tylko pozorowane, ptaki potrafią naprawdę dotkliwie podziobać.

Bazaltowe klify w Arnarstapi.

Laugarbrekka. Posążek upamiętniający urodzoną tu Guðríður Þorbjarnardóttir, która miała być pierwszą Islandką i białą kobietą w ogóle, jaka dotarła na kontynent Amerykański. Stało się to ok. 1000 roku.

Gufuskalavor - złota plaża i kąpiel w oceanie... aż trudno uwierzyć, że to ta sama Islandia.

Olafsvik - jedno z najstarszych miast na Islandii ( prawa miejskie z 1687r.) obecnie zamieszkuje około tysiąca osób.

Stykkishólmur. Stąd odpływają promy na Flatley.

Kirkjufell czyli "kościelna góra" w promieniach zachodzącego słońca .

Poranne mgły nad jeziorem Selvallavatn...

... i świt u kresu drogi.

Wszystkie zdjęcia można powiększyć kliknięciem.

Dzień i noc

2010-01-04T23:24:00.011Z

Dni stają się dłuższe - dzisiejszy rozpoczął się o 11.16 i trwał całe 4 godziny, 33 minuty i 39 sekund. I choć mrok miły jest memu sercu, fakt ten odnotowuję z nieskrywanym zadowoleniem.

Zatoka w okolicy Erarbakki w drugim dniu świąt Bożego Narodzenia.

Drewniany, XIX-wieczny kościól w Erarbakki w pierwszą noc 2010 roku.

Stało się

2010-01-01T21:16:00.011Z

Wszystkie zdjęcia można powiększyć :)

Lundi

2009-07-22T23:12:00.020Z

Lundi, maskonur, puffin, papageitaucher... czyli coś z pingwina, kaczki i papugi w jednym.

Fratercula arctica należy do rodziny alk. Żyje na pełnym morzu żywiąc się głównie drobnymi rybami łowionymi podczas nurkowania. Zamieszkuje północne wybrzeża Oceanu Atlantyckiego, Ameryki Północnej, Grenlandię, Islandię, Wyspy Owcze, Spitsbergen, wybrzeża północnej Skandynawii i Nowej Ziemi.

Maskonurzyca (z uwagi na brak dymorfizmu płciowego nie do odróżnienia na pierwszy rzut oka) znosi jedno jajo raz w roku, które wysiaduje okrywając skrzydłem przez półtora miesiąca pospołu z samcem. Młode są gotowe do lotu po kolejnych sześciu tygodniach.

Choć sprawia wrażenie zrelaksowanego i pełnego godności, nie jest prawdą, że nie można go spłoszyć. O wyjątkowej urodzie i czarze, jaki wokół siebie roztacza pisał nie będę. To oczywiste.

Odcinek wybrzeża, na którym fotografowałem ptaki, widziany z płaskowyżu Dyrhólaey.

Zachęcam do powiększania zdjęć. Widać więcej i lepiej :)

Przydrożne krowy

2009-07-19T03:09:00.005Z

Okolice Dyrhólaey w porze kolacji.

Niefart

2009-07-12T18:51:00.022Z

Pechowo zakończył się piątek dla tej miejscowej flądry. Czy spotkanie z samotnie snującą się przy dnie krewetką było jej przeznaczeniem, czy tylko fatalnym w skutkach przypadkiem?

Pod wulkanem

2009-06-30T21:00:00.017Z

Iglasty las, choć nienaturalny w islandzkim pejzażu, tu trzeba przyznać całkiem malowniczo i przyjemnie wtapia się w krajobraz.

Na granicy interioru. Wodospad Hjálparfoss w dolinie Þjórsádalur.

Þjóðveldisbær - rekonstrukcja domostwa Gaukura Trándillsona zachowanego w popiele wulkanicznym po wybuchu Hekli w 1104 roku.

Spowita chmurami Hekla. Z każdą erupcją coraz bardziej przysadzista góra, raczej nie przypomina tradycyjnego wulkanu.

Wodospad Þjófafoss i 700-metrowa góra Búrfell.

Już tylko lawa i popiół. W oddali krater Małej Hekli.

U kresu drogi.

Hekla - najwyższy (1491 m n.p.m.) i najbardziej aktywny wulkan Islandii. W minionym stuleciu eksplodował czterokrotnie - po raz ostatni w 2000 roku.

Półwysep Reykjanes

2009-05-26T21:31:00.016Z

Niebrzydki Kálfatjarnarkirkja wraz z kameralnym cmentarzem. Tuż obok, niewidoczne na zdjęciu, zaludnione pole golfowe.

Obszar geotermalny Krýsuvík z największym na świecie ujściem gorącej pary.

Pastwisko w okolicy Grindavíku.

Latarnia morska z widokiem na skalistą wysepkę Eldey - najbardziej na południe wysunięty kraniec Islandii. W tle elektrownia geotermalna.

Gdyby nie obłoki i błękit nieba, pomyśleć można by - księżyc i kosmiczna baza przyszłości.

Opuszczona amerykańska baza lotnicza w Keflavíku. Czy ptak na ramieniu wikinga symbolizuje ostatni okaz Alki Olbrzymiej zatłuczonej tu pałką przed 160 laty?

Nowoczesny Keflavík - miły dla oka budynek poczty.

Sangerði u kresu dnia. Mewy są wszechobecne...

Wszystkie zdjęcia można oczywiście powiększyć. Zachęcam :)

Hvalfjörður

2009-04-12T22:07:00.012Z

Zachodni brzeg fiordu. Tajemnicza instalacja przemysłowa - czynna choć sprawiająca wrażenie opuszczonej przed laty.

Osobliwa gra słońca, wiatru i mgły.

Stare Volvo na farmie. Tylko spakowane, oczekujące siano poświadcza obecność żywych ludzi w tym miejscu.

Stacja transformatorowa i drewniane słupy wysokiego napięcia.

Na horyzoncie Akranes. Już dalej jechać się nie da.

Zachęcam do powiększania - widać więcej i lepiej :)

Słońce nad Esją

2009-04-12T15:37:00.004Z

Panorama Reykjaviku. Fotografia wykonana z zachodniej części tarasu widokowego w Perlan.

Miasto u stóp monumentalnej, wysokiej na ponad 900 metrów Esji.

Okolice Mýrdalsjökull

2009-03-31T17:44:00.017Z

Jedna z licznych farm. Malowniczy motyw zabudowań

gospodarczych zatopionych w skale nie należy tu do rzadkości.

Ochoczo przybyły do portretu islandzki kuc. Śliczna grzywa
łudząco przypomina modną wśród tutejszej młodzieży fryzurę.

Krajobraz widziany z drogi. Lodowiec Mýrdalsjökull z czynnym wulkanem Katla.

Obwieszony soplami szczyt wodospadu Seljalandsfoss.

Atlantyk i wyspy Vestmannaeyjar w promieniach zachodzącego słońca.

Zachęcam do powiększania - widać więcej i lepiej :)

Zimowy pejzaż

2009-03-02T23:01:00.009Z

Farma w okolicy Selfoss. W pasmie gór na horyzoncie wulkan Hekla.

Grimsnes. Widok z krawędzi wygasłego wulkanu.

Kościół i cmentarz w dolinie Þingvellir.

Zdjęcia można powiększyć kliknięciem.

W słońcu, we mgle.

2009-02-16T20:20:00.011Z

Plaża w okolicy Eyrabakki. 08 Luty 2009.

Widok z klifu. Okolice Þorlákshöfn 15 luty 2009.

Zdjęcia oczywiście dają się powiększyć kliknięciem.

Kran w porcie

2009-02-16T19:06:00.009Z

Islandczycy nie szanują wody. Jest dostępna w nadmiarze, tania, a przy okazji niezwykle czysta (stąd też niepopularność mineralnej w sklepach - ludzie mają ją po prostu w każdym kranie).

Przed dwoma laty, a było to gdzieś w okolicy kwietnia, z pękniętego węża ręcznej myjki na wioskowej stacji benzynowej zaczęła lać się woda. I to wcale nie symbolicznym strumyczkiem. Podejrzewam, że w ciągu minuty udałoby się napełnić nią bez problemu średniej wielkości czajnik. Mijałem ten wąż codziennie w drodze do pracy, miesiąc za miesiącem, a on wciąż ciekł. Zainteresował się nim ktoś dopiero wówczas, gdy nadeszła zima.

Portowy kran więc nie jest tu żadnym wyjątkiem. Nie zdziwiłbym się, gdyby okazało się, że jest zepsuty od miesięcy i zwyczajnie zakręcić się nie da. Nikt widząc taki obrazek raczej nie pomyśli o kosztach. A już na pewno nie o usychających z pragnienia Etiopczykach, którzy niechybnie dali by wiele za możliwość teleportacji kranu do siebie.

Stłuczka

2009-01-28T18:00:00.025Z

Był późny listopadowy wieczór. Wracałem właśnie z Reykjaviku z oględzin antyrządowej demonstracji pod parlamentem. Protesty takie odbywały się systematycznie od pierwszych dni kryzysu w każdą sobotę i miały jak dotychczas charakter raczej kameralny – bez kamieni, gazów bojowych, przewracania radiowozów, tłuczenia witryn, ofiar i krwi. I tym razem czyny ograniczyły się wyłącznie do rozsypania niewielkiej ilości kartofli przed wejściem do parlamentu przez zamaskowanego osobnika w stroju świętego Mikołaja. Nieliczny tłum nie falował, nie wydawał groźnych pomruków - stał w milczeniu. Transparenty i trzymane na długich tyczkach tablice manifestowały rozdarcie, brak przywództwa i zwartej koncepcji. Błękitne flagi Unii Europejskiej powiewające dumnie obok haseł „precz z unią”, „chcemy dolara” obok „przystąpmy do strefy euro”. Co do jednego jednak manifestanci byli zgodni: Geir musi odejść. Żądali ustąpienia wiecznie uśmiechniętego premiera Haarde i jego nieudolnego rządu, lecz co jednak miałby uczynić Ten Nowy, nie było już takie jasne. Może po prostu miał nacisnąć jakiś tajny guziczek i tym jednym pstryknięciem na powrót uczynić Islandię najszczęśliwszym miejscem na ziemi? Kto wie.

Rozmyślając tak o tym i o owym wjechałem na rondo. Asfalt był czarny i szorstki, a okoliczne latarnie dobrze oświetlały pustą jezdnię. Jechałem prawym pasem, prosto na Vik. Na wysokości pierwszego zjazdu zaczęło mnie wyprzedzać lewą stroną poruszające się z dużą prędkością Czarne Coś. Mówię „coś”, gdyż w pierwszej chwili byłem zupełnie zdezorientowany – nie widziałem świateł tego samochodu za nami, nie było go też wcześniej na rondzie. Pojawił się jak widmo, i gdyby dokończył manewr znikając za horyzontem przed moimi oczyma, mógłbym sądzić, że nie był do końca realny. Jednak gdy znalazł się dokładnie na mojej wysokości, gwałtownie odbił w prawo i staranował mój lewy błotnik. Nie było to zbyt silne uderzenie, gdyż poczuwszy opór natychmiast powrócił na swój pas i kontynuował jazdę jakby nic się nie stało, lecz ja wiedziony złym przeczuciem zjechałem na pobocze i wysiadłem. Rzut oka na samochód wystarczył bym zaczął szukać wzrokiem sprawcy. Ulica pusta, rodno puste, uciekł. Nie, jest jednak, wynurzył się zza pagórka i podjechał tam, gdzie stałem. Czarny, kilkuletni Volkswagen Golf. Z wnętrza wynurzył się blady i pokryty pryszczami młodzieniec.

- Wszystko w porządku? – zagaił takim tonem, jakby pytanie było retoryczne, a moja odpowiedź oczywista. – Bo u mnie ok.

I rzeczywiście. Na jego samochodzie tylko dwie liche, ledwie dostrzegalne ryski, u mnie zaś pognieciony przedni błotnik i roztrzaskany spoiler. Poczułem jak krew pulsuje mi w skroniach.

- Nic nie jest w porządku – powiedziałem – wzywamy policję.

Radiowóz pojawił się w ciągu minuty. Zupełnie tak, jakby zdarzenie do którego przyjechał było tym jedynym i od dawna wyczekiwanym. Śliczne, duże Volvo migające kolorowymi lampkami z parą policjantów w pełnym rynsztunku wewnątrz. Ku memu zdziwieniu jednak żaden z nich nie wysiadł z samochodu. Przyglądali się nam tylko zza przyciemnianych szyb, od czasu do czasu patrzyli na siebie i wymieniali jakieś uwagi. Minuty mijały, ziąb narastał, a oni wciąż tam siedzieli, jakby zakłopotani i niepewni swojej roli. Przed upływem kwadransa uchylili jedno z okien do polowy i tak zaczęliśmy rozmawiać. Oni w wygodnych fotelach w ciepłym wnętrzu, my na zewnątrz z marznącymi uszami. Niezwłocznie po ustaleniu języka w jakim będę się z nimi porozumiewał, przeszedłem do sedna czyli mej wersji zdarzeń. Tocząc opowieść zachęciłem policjanta by wysiadł, by móc mu opisać dokładniej przebieg wypadków na miejscu. Wlókł się za mną, przyglądał i słuchał niechętnie, jakby trochę się męcząc. Elementy szczególnie dla mnie istotne starałem się w miarę możliwości podkreślić, to demonstracją czy gestykulacją, to powtórzeniami. Wróciliśmy do samochodu. Dopiero wtedy raczono zaprosić mnie i bladego młodzieńca do środka. Dokumenty, procedura sprawdzania pojazdów i osób przez radio, lecz bez żadnej kontroli alkomatem. Było przyjemnie, ciepło, wręcz sennie. Różnokolorowe lampki bogatego wyposażenia migały, jakby delikatnie się uśmiechając, i muszę tu przyznać, że robiły na mnie naprawdę świetne, jeśli nie najlepsze, wrażenie. Funkcjonariusz będący ze mną na obchodzie wyciągnął z kieszeni pod deską rozdzielczą standardowy formularz A4, zupełnie taki sam jaki większość kierowców wozi tutaj ze sobą na wypadek stłuczki, by móc go samodzielnie wypełnić, i nie spiesząc się zaczął zapisywać rubryki. W międzyczasie Hlymur, bo tak było młodzieńcowi z opryszczką na imię, żwawo coś opowiadał drugiemu. Niedostateczna znajomość islandzkiego sprawiała jednak, że zacząłem czuć się niepewnie. Świeżo ukończony szkic zdarzeń na formularzu był, co udało mi się podejrzeć przez ramię, w zasadzie zgodny z moją wersją, jednak brak wiedzy na temat wersji Hlymura powodował zbyt silny niepokój…

- To jak Pan sądzi, kto tu jest winien – zdecydowałem się zapytać.

I ku memu zdziwieniu usłyszałem coś, czego nigdy bym się w takiej sytuacji nie spodziewał:

- Nie wiem – odparł z zadziwiającym spokojem policjant. – Tu musi Pan zadzwonić – dodał wskazując zakrzywionym palcem dane mego ubezpieczyciela w formularzu – oni Panu powiedzą.

Wracałem wściekły. Na siebie, Hlymura, rękę którą mu podałem na pożegnanie. Na nic zdał się uspokajający głos podróżującej ze mną znajomej. Prosta sytuacja z łatwo dającymi się odgadnąć implikacjami, nagle okazała się niezrozumiała, zagadkowa oraz, co miał potwierdzić dalszy rozwój wypadków, zupełnie nieprzewidywalna. Mknąłem naprzód. Dookoła było już tylko nieprzeniknione czarne niebo, bezmiar otaczającej tundry i lodowaty, świszczący dziko wiatr.

W poniedziałek skoro świt udałem się do wioskowego przedstawicielstwa swojej ubezpieczalni o wdzięcznej nazwie VIS. Konsultacja jaką przeprowadziłem wcześniej ze znajomym - czystej krwi Islandczykiem, wprowadziła do mego serca dodatkowy niepokój. Poddał on bowiem w wątpliwość moje niezachwiane przeświadczenie, co do własnej niewinności. W świetle islandzkich przepisów, pojazd znajdujący się na wewnętrznym pasie ronda miał mieć zawsze i bezwzględnie pierwszeństwo. Mimo to uważałem jednak, że to Hlymur popełnił błąd. Jechał za szybko, uderzył mnie podczas wyprzedzania, i jeśli rzeczywiście chciał zjechać od razu w prawo, powinien raczej pojechać po zewnętrznej. Poza tym, choć to na Islandii typowe i nie dziwiło mnie wcale, nie użył kierunkowskazu.

Pani z Vátryggingafélag przyjęła zgłoszenie życzliwie i ciepło oraz zaleciła bym uzbroił się w cierpliwość. By dopełnić formalności rzuciła jeszcze okiem na samochód, stwierdziła że zdjęcia nie będą potrzebne, i poleciła krótko opisać zdarzenie na kopii formularza, jaką otrzymałem feralnego wieczoru. Odpowiedź rozstrzygająca winę miała nadejść w ciągu kilku dni.

Telefon zadzwonił po tygodniu. Zdziwiłem się, gdyż na Islandii takich zapewnień nie można traktować dosłowne, a dziewięćdziesiąt dziewięć procent Islandczyków mówiących, że oddzwoni, nie oddzwania nigdy. Słowa i obietnice nie mają tu właściwej mocy, a jako że problem ten dotyczy wszystkich, nikt nikomu nie zarzuci przecież, że jest nierzetelny i niesłowny. Brak samokrytycyzmu i karmiąca się historią megalomania to tutaj norma.

Udałem się do biura. W powietrzu jak zwykle unosiła się subtelna woń tonera do kserokopiarki i suszonej ryby. Ciasnota, rozrzucone w nieładzie papiery na stłoczonych meblach i rodzinne zdjęcia na pokrytych boazerią ścianach idealnie podkreślały prowincjonalny charakter tego miejsca.

- Wszystko już jasne – oznajmiła Pani poprawiając kosmyk rzadkich blond włosów na wysokim czole – Orzeczono winę, którą ponosi w sześćdziesięciu siedmiu procentach Hlymur Arnarsson i w trzydziestu trzech Ty. Myślę, że najprościej będzie jeśli szkodę pokryje Twoja polisa AC, a Hlymur odda nam odpowiednią dla swojej winy część po naprawie szkody. Tutaj mam listę warsztatów w Selfoss, z usług których można skorzystać… Jeśli pamiętasz, z własnej kieszeni musisz zapłacić 53.000 koron podstawy, my zaś pokryjemy resztę. Później udasz się z rachunkiem od mechanika do przedstawicielstwa ubezpieczyciela Hlymura, czyli TM w Selfoss, i oni tam Ci oddadzą te 67 procent…

Słuchałem osłupiały. Cóż to za kuriozum by dzielić winę na procenty?! I na jakiej podstawie 33 dla mnie? Bo jadąc prosto powinienem być na lewym, a nie prawym pasie? Kręciło mi się trochę w głowie, ale nie polemizowałem. Mimo wszystko rezultat pozostawał dla mnie jeszcze do zaakceptowania.

- Czyli z rachunkiem idę do TM? - zacząłem niepewnie

- Taaak – szybko potwierdziła Pani – a oni oddadzą pieniądze – dodała, a na jej twarzy rozlał się najpiękniejszy z uśmiechów. Zupełnie jakbym był kimś wyjątkowym.

No, teraz już pójdzie gładko – pomyślałem oddychając z ulgą – przynajmniej sytuacja jest jasna.

Spadł śnieg, demonstracje trwały, premier wciąż się uśmiechał, a ja czekałem. Po upływie może dwóch tygodni samochód trafił w ręce fachowców, a po kolejnych trzech dniach był już gotowy. Owszem, w sumie troszkę to trwało, ale któż dziś zostaje obsłużony od razu. Rozczarowywał tylko rachunek na sumę 53 tysięcy, które musiałem zapłacić, a konkretnie jego znikoma powierzchnia, nie przekraczająca dziesięciu centymetrów kwadratowych. Gdy upomniałem się o coś większego, może w słusznym formacie A4, mechanik uspokoił mnie, że to absolutnie wystarczy. Dogryzmolił u dołu swój podpis i dodał, że w razie wątpliwości zawsze przecież mogą zadzwonić.

Tuż przed świętami Bożego Narodzenia przekroczyłem próg gustownie urządzonej filii TM w Selfoss. Było pusto, jedynie w hallu na skórzanej sofie za 200 tysięcy leżał, sprawiając wrażenie mocno znudzonego, jakiś mężczyzna.

- Ach witam, witam – zagaił nim zdążyłem podejść – Cóż sprowadza w nasze skromne progi?

W skrócie opisałem mu powód mojej wizyty. Słuchał leżąc. Gdy skończyłem usiadł i zaczął drapać się w stopę.

- Nno nie wiem… doprawdy nie wiem – powiedział przechodząc w skarpetach do przeszklonego boksu z komputerem – Nie znam tej sprawy.

Szybkie przeszukanie bazy danych niestety nie przyniosło oczekiwanego rezultatu.

- Dobrze więc – rzekł ujmując słuchawkę – zadzwonię do centrali.

Telefonu jednak nikt nie odbierał. Nie było słychać nic, żadnych głosów ulicy, piosenki w radio, tylko to przeklęte pii pii w jego słuchawce.

- Wiesz co? – skonstatował po krótkim namyśle – Teraz to już wszyscy żyją świętami… Wróćmy do sprawy w nowym roku, dobrze?

I cóż miałem począć… Pożegnaliśmy się życząc sobie Wesołych Świąt. Byłem wściekły.

Drugiego stycznia udałem się do mojej wioskowej Pani. Nie wiem już czy jej zdziwienie było prawdziwe czy udawane… Powiedziałem jej, że powinna zadzwonić i wszystko przy mnie wyjaśnić. I rzeczywiście. Po krótkiej rozmowie telefonicznej z TM wszystko było jasne.

- Oni nie zapłacą – powiedziała cicho nie odwracając się do mnie, a jej twarz nie była ani smutna, ani wesoła… tylko jakaś taka bura… nijaka.

Dowiedziałem się wówczas, że decyzję o podziale winy arbitralnie podjął sam VIS. Nie raczył wysłać żadnych dokumentów czy choćby poinformować TM o sprawie, a mnie bezczelnie tam wysłał z jakimś świstkiem! I gdy zdałem sobie z tego sprawę, zagotowało się we mnie.

Obiecała, że sprawdzi co w tej sytuacji można zrobić i oddzwoni - i oddzwoniła. Zapewniła, że wkrótce zbierze się specjalna komisja złożona z przedstawicieli różnych towarzystw ubezpieczeniowych, by orzec winę. Ktoś miał zadzwonić - i zadzwonił. Powiedział, że podział win pozostaje bez zmian, i że mogę jechać do Selfoss po moje 67 procent. Mimo to niedowierzałem. Nawet wówczas, gdy kobieta z TM przyjmowała ode mnie nieszczęsny paragon i dane mojego konta…

W ubiegły piątek przyszedł obiecany przelew. I nie żadne tam 67 procent lecz całe 53 tysiące. Nie wiem dlaczego, ale też nie będę dociekał. W sobotę po raz kolejny tłum zaatakował parlament. Tym razem bardziej zdecydowanie - kamieniami. Premier ustąpił.

Przypomniały mi się wówczas słowa wypowiedziane w kontekście całej tej historii z samochodem przez znajomego Islandczyka, montera lodówek przemysłowych:

- To będzie trwało dni, tygodnie, może miesiące… Ale musisz codziennie tam być, przypominać im i mówić. Że wciąż jesteś.

* Wszystkie opisane wydarzenia i osoby są prawdziwe.

Ku przyszłości

2009-01-01T18:25:00.017Z

Noworoczne życzenia zawsze są takie same. By było lepiej, a przynajmniej nie gorzej niż w mijającym roku, byśmy byli zdrowi, szczęśliwi, by spełniały się nasze marzenia etc. Przez krótką chwilę karmimy się nadzieją i optymizmem, przyszłość jak świeży arkusz papieru jest nienapisana i wciąż śnieżnobiała. Odrzucając jednak ułudę myślenia życzeniowego, sądzę że lepsze będą konkretne postanowienia i konsekwencja w ich realizacji. By osobisty udział w zapisie był jak największy. Tego też, oraz odrobiny szczęścia w tym roku sobie i wszystkim życzę.

Społeczność Þorlákshöfn świętowała najpierw na tradycyjnym islandzkim ognisku z europalet i pokazie sztucznych ogni finansowanym przez Ratusz, później w domach i na ulicach. Spokojnie i bez godnych odnotowania ekscesów.

Tradycyjne islandzkie ognisko...

czyli ofiara całopalna z europalet.

Feta oficjalna o osiemnastej ...

oraz race z przydomowych ogródków o północy.

Wieloryb na niedzielę

2008-12-29T23:17:00.002Z

Kilka dni temu podczas sztormu ocean wyrzucił zwłoki wieloryba. Jak można zauważyć na zdjęciach są niestety mocno pokiereszowane przez skały i poważnie nadgryzione zębem czasu, tak że trudno mi, jako osobie nie będącej ani wielorybnikiem ani miłośnikiem tych ssaków, ocenić do jakiego dokładnie gatunku należą. Sądząc po ich rozmiarach mniemać mogę tylko, że ten egzemplarz życiem nie cieszył się raczej zbyt długo.

Zezwłok nie jest wprawdzie w stanie dorównać okazałemu trupowi kaszalota, z jakim miałem do czynienia w ubiegłym roku, ale jako obiekt pielgrzymek zdecydowanie stał się główną atrakcją, nie tylko mojej, niedzielnej przechadzki. Zwyczajnie nie ma zbyt wielu okazji, by popatrzeć na wieloryby całe czy we fragmentach. Mimo wszystko.

Świąteczne iluminacje

2008-12-21T21:19:00.000Z

Boże Narodzenie tuż tuż. Ciemności zajmują już prawie dwadzieścia godzin doby i wciąż rosną. By wyzwolić świąteczny nastrój i osłodzić napierający mrok, Islandczycy tradycyjnie iluminują swe domy. Dzięki taniej energii, pochodzącej głównie z elektrowni geotermalnych, mimo trwającego kryzysu mogą sobie pozwolić na światła godne niekiedy samego Las Vegas.

Dominują jednak dekoracje mniej wyzywające i bardziej gustowne, najczęściej ograniczone do kolorowych lampek okalających dach, podświetlonych drzewek i kilku bałwanków czy renifera.

Symbolika najczęściej jest jednak świecka. Dzieciątko Jezus w starciu z Gufim pozostaje bez szans. Swoją drogą ciekawe ile osób podczas tych świąt zastanawiać się będzie na serio nad ich przyczyną. Zapewne niewiele, bo i po co?

Tak czy siak jest niebrzydko, by nie rzec ładnie. Również z daleka. Miło jest stąpać po chrupiącym śniegu i patrzeć.

- wszystkie zdjęcia można oczywiście powiększyć kliknięciem -

Niegodziwość i śmierć

2008-11-25T23:05:00.000Z

Ceny rosną. Z tygodnia na tydzień drożeją zaciągnięte kredyty, żywność, przedmioty codziennego użytku czy dobra luksusowe, dotychczas uważane tutaj za standard. Rośnie również cena śmierci.

Najwięcej kosztuje trumna - od 120 tysięcy koron (ok. 2600 zł) w górę. Za wyprowadzenie i pogrzebanie ciała trzeba zapłacić dalsze 80 000. Nad mogiłą jakiś krzyż - najprostszy drewniany kosztuje ca. 10 000, do tego wypadałoby coś na nim napisać (7 000).

Na tym w zasadzie można by rzecz zakończyć, ale niestety człowiek własny pogrzeb ma tylko raz w życiu i nie godzi się przecież chować go na oczach krewnych i znajomych, jak psa pod płotem. Do listy wydatków trzeba dopisać więc koszta oprawy czyli ozdoby i wieńce (24 000) oraz część artystyczną (organista - 14 000 oraz do wyboru: sześcioosobowy chór za 60 000 lub pojedynczy śpiewak za 17 000). W ofertach firm pogrzebowych, podawanych zresztą w sposób dość bezceremonialny, każdy niemal przedmiot czy usługa związana z pochówkiem jest osobno wyszczególniona, tak by każdy mógł skomponować wszystko sam względem potrzeb i możliwości finansowych. Rezygnując na przykład z wystawienia zwłok można zaoszczędzić na ich ubraniu (7 000) czy wyściółce trumny (15 500).

Źródło: http://www.utfor.is/

Łączny koszt pogrzebu w wersji zawierającej najważniejsze elementy to 300 - 400 tysięcy koron czyli jakieś dwie do trzech miesięcznych wypłat. Niemało. Można by teraz szybko policzyć ile za tę okrągłą sumkę udało by się spłacić rat za mieszkanie, plazmę i samochody, ile kupiło by się żywności i innych niezbędnych dóbr....

Trudno o inny wniosek niż ten, że mimo korzystnych rat, jakie proponują domy pogrzebowe, umieranie w tych trudnych czasach jest wobec najbliższych zwyczajną niegodziwością.

Pieniądze? Któż pomyślałby o nich w obliczu tak uroczego zakątka...

W kwietniu będzie lepiej

2008-10-19T21:09:00.000Z

- W kwietniu będzie lepiej - pocieszała mnie ostatnio znajoma.
- Dlaczego w przyszłym roku i to akurat w kwietniu - przemknęło mi przez głowę - Może posiada jakąś tajemną wiedzę dla mnie z wielu przyczyn niedostępną?
Otóż nie. Żadnych konkretnych przesłanek, znaków czy zwiastunów. Tylko wiara. A kwiecień to przypadkowe choć konieczne nadanie proroctwu namacalności i bardziej realnego wymiaru. Równie dobrze mógłby to być lipiec czy wrzesień, ale do kwietnia bliżej...
- Putin pożyczył pieniądze - wtrąca triumfalnie ktoś inny - Cztery miliardy euro.
Tak naprawdę jeszcze nie pożyczył, a ledwie się zastanawia. Zresztą Rosja, której dług publiczny przekroczył 40% PKB, sama zaczyna mieć problemy. Nawet jeśli Islandia otrzyma te pieniądze to nie jest to suma, która mogłaby rozwiązać problem. No i pieniądze trzeba będzie oddać.

Bank bez pieniędzy.

Znajoma mieszka na Islandii od 20 lat i oczywiście myśl o wyjeździe nawet nie przemknie jej przez głowę. Wie, że nie będzie łatwo, ale tutaj jest jej dom na dobre i na złe. Mąż i Islandczyk i dzieci, które nie mówią po polsku. By przetrwać musi mieć nadzieję. Jak większość.

Nadzieja ściska serce
Serce boli
Sprytna przychodzi śmierć
Często jako nadzieja

Ci Polacy którzy jej nie mają wyjeżdżają, nierzadko zabierając ze sobą niespłacone samochody. Naiwni i łatwowierni Islandczycy zorientowali się jednak i zaczęli je teraz cofać z Norwegii. Tym, którym się nie udało, będą musiały wystarczyć piękne wspomnienia...

A tak naprawdę nie dzieje się jeszcze nic strasznego. Sklepy wciąż są pełne towarów, a dzięki niskiej cenie ropy na światowych rynkach benzyna z każdym dniem i tutaj staje się tańsza.

Jak widać w sklepach jeszcze jest w czym wybierać.

Gazety tylko straszyły, bo dobry news musi zawierać dreszczyk emocji. Groźba wiszącego nad Islandią bankructwa wydaje się niemożliwa. Bo i niby jak miałoby ono wyglądać?

Kronika grzebania żywcem

2008-10-05T17:35:00.000Z

Ostatnie dni obfitowały w zdarzenia, których skala przerosła z pewnością najczarniejsze scenariusze. Szok i przerażenie. Oto krótka kronika gwałtownych i mrożących krew w żyłach wypadków.

29 września 2008, Poniedziałek

Rząd kupuje 75% udziałów w trzecim co do wielkości islandzkim banku Glitnir. Rzecz w zasadzie nie nadzwyczajna, gdyż tego dnia podobne działania podejmowane są w wielu europejskich krajach. Celem operacji jest wprowadzenie równowagi na rynku finansowym.
Jeszcze w piątek bank wart 230 miliardów koron, w chwili przejęcia wyceniony zostaje na ledwie 120 miliardów. Wartość pakietu akcji za milion koron spada do 120 tysięcy. Udziałowcy płaczą. Największy z nich, spółka Stoðir, traci w ciągu tego weekendu 61 miliardów.

Islandzka waluta zniżkuje. Prawie cztery procent w tym dniu.

30 września 2008, Wtorek

Deprecjacja korony o dalsze 4,8 % - rynek gwałtownie reaguje na przejęcie Glitnir. Spada zaufanie do islandzkiej gospodarki i ocen jej możliwości finansowych. Kosztujące 148 koron euro w stosunku do ubiegłorocznego lata jest już droższe o prawie 70 koron.

Kurs euro od 2007 roku.

- Ludzie wychodzą ze sklepów z koszami pełnymi żywności i nie płacą za nią - żali się na łamach DV szef sieci tanich sklepów Bónus.

2 październik 2008, Czwartek

Korona traci kolejne 4%. Za jedno euro trzeba zapłacić już ponad 160 ISK. Gwałtownie pogarsza się sytuacja ludzi spłacających kredyty walutowe czyli większości Islandczyków. Domy kosztują zbyt wiele, by móc kupić je za gotówkę.

- Islandzka łódź tonie, uratują się tylko nieliczni - wieszczy znany i lubiany piosenkarz Bubbi Morthens. - Straciłem wszystko. Oszczędności, przyszłą emeryturę, a może nawet i dom.
Bubbi miał pecha. Zainwestował pieniądze nie tam gdzie trzeba.

Sklepy zachęcają do robienia świątecznych zakupów.
- Nie będziemy w stanie utrzymać cen na obecnym poziomie - ostrzega Óttar Sigurbergsson z Elko - Jak wysokie będą, tego nie wie nikt.

Pojawiają się pierwsze doniesienia o grupowych zwolnieniach w zakładach pracy.

3 październik 2008, Piątek

Zagraniczne banki wstrzymały kredyty dla islandzkich przedsiębiorstw. Korona stała się niewymienialna.

Firmy zaopatrujące Islandię w paliwo nie są w stanie zakupić benzyny czy ropy, a ich istniejące zapasy mają wystarczyć na 30-40 dni. Wyspie grozi paraliż komunikacyjny.

Sieć marketów spożywczych zachęca do robienia zapasów, gdyż wkrótce w sklepach zabraknąć może towaru. Pozostanie tylko to co uda wyprodukować się na Islandii - baranina, ryby i pomidory.

Chyba czas zapalić już świeczkę...

6 październik 2008, Poniedziałek

Parlament przyjmuje ustawę o sytuacji wyjątkowej, na mocy której państwo ma prawo interweniować w działalność banków, funduszy oszczędnościowych i innych przedsiębiorstw finansowych.

Premier Geir Haarde w swoim wystąpieniu nie omieszkał ostrzec, że zaangażowanie się państwa w pomoc upadającym bankom może doprowadzić do bankructwa Islandii. Aktywa banków przekraczały dziewięciokrotnie PKB całego kraju.

7 październik 2008, Wtorek

Państwo przejmuje kolejny bankrutujący bank - Landsbanki.

- Starzy przyjaciele zawiedli więc musieliśmy poszukać nowych - skomentował premier na konferencji prasowej informację o pożyczce udzielonej Islandii przez Rosję.

Dobra nowina

Blef miał jednak bardzo krótkie nóżki - jeszcze tego samego dnia Rosjanie zdecydowanie zaprzeczyli.

Bank Papierów Wartościowych zamraża kursy walut na poziomie wskaźnika inflacji. "Korona wraca do życia" - cieszy się dziennik DV donosząc, że euro kosztuje znów 136 koron . Ale cóż to za życie, kiedy prawdziwych pieniędzy nie można już kupić. Islandczycy przebywający za granicą ze zgrozą dowiadują się przeglądając internetowe historie swoich rachunków bankowych, że korony na ich kartach płatniczych przeliczane są po zupełnie innym kursie (powyżej 200 za euro).

Na polecenie Ministra zdrowia Guðlaugura Þórðarssona, szpitale psychiatryczne przygotowują się intensywnie na przyjęcie nowych zastępów chorych.

8 październik 2008, Środa

Rząd przejmuje ogołocony z gotówki bank Glitnir. Nie ma już mowy o wykupie 75% udziałów - jest nacjonalizacja. Akcjonariusze opłakujący przed tygodniem gwałtowny spadek posiadanych przez siebie udziałów, teraz mogą strzelić sobie w łeb. Stracili wszystko.

Gordon Brown atakuje Islandię, która nie ma zamiaru ponosić odpowiedzialności za oszczędności Brytyjczyków powierzone Icesave - działającej na Wyspach filii Landsbanki. Plajtujący bank zamroził wszelkie ruchy na kontach swych zagranicznych oddziałów. Wartość pozostawionych w nich lokat tylko w Wielkiej Brytanii przekracza 4 miliardy funtów od osób prywatnych.

9 październik 2008, Czwartek

Premier Geir Haarde, jeszcze wczoraj wyrażający swe pełne zaufanie do banku Kaupþing, dziś mówi o jego nacjonalizacji. Ostatni z wielkich islandzkich banków podziela los poprzedników.

Prasa informuje o pobycie prezydenta Islandii Ólafa Ragnara Grímssona na oddziale kardiologicznym szpitala Háskólasjúkrahúss. Donosi również o masowych wyjazdach pracujących licznie na wyspie Polaków.

10 październik 2008, Piątek

ODDAJCIE NAM NASZE PIENIĄDZE - pisze Daily Telegraph na stronie tytułowej dzisiejszego wydania. Gordon jest wściekły. Dowiedział się o 137 miliardach koron utopionych w Icesave przez brytyjskie gminy.

New York Times zauważa, że jedynym rozwiązaniem jakie pozostało Islandii jest zwrócenie się o pomoc do Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Czy dumni Islandczycy, jeszcze wczoraj jeden z najbogatszych narodów świata, mogliby znieść zejście do poziomu Somalii?

źródło: Fréttablaðið

Dziwadło

2008-07-22T21:47:00.000Z

Wolał owce od miliardów - podsumował dziennik DV rolnika Sigurðura Hannessona, który odrzucił ofertę kupna swej ziemi w okolicy Þingvallavatn (ślicznej zresztą) za równowartość bez mała 111 nowiutkich Porshe Cayenne czyli prawie miliard koron. Pominę szczegóły, co można by zrobić z takimi pieniędzmi na Islandii czy gdziekolwiek indziej - wiadomo, że dużo. A o ileż więcej można skonsumować dysponując majątkiem Björgólfsa Thora Björgólfssona (najbogatszy w aktualnym rankingu Islandczyk), który gdyby tylko chciał mógłby przez 80 lat codziennie jeździć nowym Porsche wyrzucając stare, niczym skarpetki niewarte wyprania...
Zanurzając się w podobnych refleksjach dotarłem w końcu do pytania - o czym marzą ludzie obrzydliwie bogaci, czego im brak. Wątpię by Thor był w stanie mówić przez te wszystkie lata spędzone na rozdziewiczaniu luksusowych aut - tak, jestem szczęśliwy i spełniony.
Wysoki stan posiadania i ducha niekoniecznie chadzają parami. Owszem, to truizm. Ale o jego istnieniu na co dzień, jakby nie sposób pamiętać.

Farma gdzieś na południu Islandii.
Z pewnością to miłe, móc zasypiać i budzić się w takim miejscu...

Rumuni pokładają się ze śmiechu

2008-07-06T07:20:00.000Z

Przed tygodniem dziennik DV obwieścił na swej stronie internetowej kolejne zwycięstwo organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Pod koniec maja islandzka Policja zatrzymała dwóch młodych Rumunów, którzy przylecieli na Islandię płacąc za samolot kradzioną kartą kredytową. Jak się okazało chłopcy nie przyjechali po to, by podziwiać nieskalane piękno tundry, czy wspomóc słabnącą islandzką gospodarkę pracą rumuńskich jurnych mięśni - ich prawdziwym celem były bankomaty pełne szeleszczących koron, tracących wprawdzie z dnia na dzień na wartości, ale dających się zawsze wymienić na prawdziwe pieniądze. Rabunku zamierzali dokonać przy pomocy skradzionych kodów magnetycznych zapisanych na licznych kartach płatniczych in blanco, którymi wypchane były ich kieszenie. Policja zamiar udaremniła, a sąd w szybkim procesie młodzików skazał. Kara być może niezbyt surowa, ale wystarczająca, by móc przemyśleć w swoim życiu to i owo - 35 dni więzienia.

Kameralny kompleks więzienny z widokiem na ocean w Eyrabakki.

Zastanawiałem się czego ta historia może kwiat rumuńskiej młodzieży nauczyć. Wniosek jest natrętny i oczywisty - udając się na kolejne tournee po bankomatach w Islandii podróż opłać gotówką (nigdy nie używaj w tym celu kradzionej karty kredytowej)!
A 35 dni wyroku? Islandzkie więzienia słyną z komfortowych warunków: jasne jednoosobowe cele, szerokopasmowy internet, doskonałe wyposażenie, wyśmienita kuchnia - walory można tu mnożyć. Dla Rumunów będzie to jak czas darowanych wakacji, a także refleksji, by kolejny plan zrealizować bez powielania dawnych błędów.

Spacerniak w Eyrabakki .
(tak czystego i bogatego w jód powietrza może pozazdrościć niejedno uzdrowisko)

Zapowiedź końca świata

2008-06-29T02:50:00.000Z

Dziś właśnie z islandzkiej prasy dowiedziałem się, że wkrótce nastąpi koniec świata i wszyscy zginiemy w męczarniach. Przepowiada go Gunnar Þorsteinsson, przewodniczący bliżej mi nieznanej Krossins. Oto zdjęcie Gunnara, uważam pięknie kompilujące się z przekazywaną wieścią:

źródło: DV

Bezpośrednią przyczyną kresu naszych dni ma być narastająca drożyzna na rynku żywności i paliw. Gunnar sprawdzał zgodność z Apokalipsą Św. Jana - jest potwierdzenie. By dodać wszystkim otuchy Gunnar doradza: bądźcie otwarci, czekajcie.
Dobrze, poczekam. Może tu, na tej miłej pamiętającej XIX stulecie ławce w Eyrabakki.